วิธีนำเข้าเครื่องสำอางไทยไปอินโดนีเซีย: คู่มือครบถ้วนสำหรับผู้นำเข้า

ขั้นตอนที่ 1: กำหนดแบบจำลองธุรกิจก่อน จากนั้นจึงค้นหาผลิตภัณฑ์

ผู้นำเข้าใหม่หลายคนเริ่มต้นจากผลิตภัณฑ์ที่อยู่ในแนวโน้มนิยมในปัจจุบัน จากนั้นจึงคิดวิธีการนำเข้า ลำดับที่ปลอดภัยกว่าคือตรงกันข้าม: ตัดสินใจแบบจำลองธุรกิจของคุณ เพราะแบบจำลองนี้คือสิ่งที่กำหนดประเภทของใบอนุญาต มาตราส่วนของการสั่งซื้อ และประเภทของผู้ขายที่คุณต้องการ

มีแบบจำลองธรรมดาสามแบบที่ผู้ประกอบการไทยใช้สำหรับเครื่องสำอางไทย:

• **ผู้นำเข้าและตัวแทนจำหน่ายผลิตภัณฑ์ที่มีตราสินค้า** คุณนำสินค้าไทยขายส่อขายแบบตราสินค้าที่มีอยู่แล้ว เช่น สกินแคร์ไทยที่มีชื่อเสียง จากนั้นจึงขายไปยังร้านค้า ตัวแทนจำหน่ายและตลาดออนไลน์ คุณต้องมีนิติบุคคลที่มีใบอนุญาตนำเข้า และแต่ละผลิตภัณฑ์จะต้องได้รับการแจ้งเตือนต่อสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาภายใต้ชื่อของบริษัทของคุณก่อนการจำหน่าย
• **ตัวแทนจำหน่ายของผู้นำเข้าอย่างเป็นทางการในอินโดนีเซีย** คุณซื้อจากตัวแทนจำหน่ายที่มีการแจ้งเตือนสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาแล้ว ทุนเริ่มต้นต่ำกว่า ไม่มีธุรการศุลกากร แต่กำไรต่ำกว่า และคุณขึ้นอยู่กับสต็อกของคนอื่น เหมาะสำหรับการทดสอบตลาดด้วยความเสี่ยงต่ำ
• **สินค้าไทยขายส่อของคุณเอง (ป้ายกำกับส่วนตัวหรือ OEM)** คุณผลิตเครื่องสำอางไทยด้วยสินค้าไทยขายส่อของคุณผ่านโรงงานพันธมิตรในประเทศไทย กระบวนการยาวนานกว่า แต่คุณควบคุมแบรนด์และราคา การแจ้งเตือนสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยายังคงบังคับใช้ ด้วยเอกสารจากโรงงานผลิต

คำถามที่ต้องตอบก่อนเดินหน้า:

• ผู้ซื้อขั้นสุดท้ายของคุณคือใคร: ร้านเสริมสวย คลินิก ตัวแทนจำหน่ายออนไลน์ หรือผู้บริโภคโดยตรง
• คุณสามารถรอได้นานเท่าไร ตั้งแต่การชำระเงินจนถึงสินค้าขายได้ การนำเข้าอย่างถูกกฎหมายหมายถึงต้องมีเวลาสำหรับการแจ้งเตือนและการขนส่ง
• คุณพร้อมที่จะเป็นผู้รับผิดชอบตามกฎหมายสำหรับผลิตภัณฑ์ในอินโดนีเซียหรือไม่

หากคำตอบยังไม่ชัดเจน ให้เริ่มต้นด้วยการเป็นตัวแทนจำหน่ายของผู้นำเข้าอย่างเป็นทางการ หากชัดเจนแล้วและคุณต้องการสเกล ให้ดำเนินการไปยังขั้นตอนถัดไปในฐานะผู้นำเข้า

ขั้นตอนที่ 2: เลือกแหล่งวัตถุดิบจากประเทศไทยที่สามารถจัดเตรียมเอกสารได้

ข้อผิดพลาดที่ใหญ่ที่สุดของผู้นำเข้าใหม่คือการซื้อจากแหล่งที่ไม่สามารถจัดเตรียมเอกสารได้ ราคาในร้านค้าปลีกหรือตลาดส่งในกรุงเทพอาจเป็นเรื่องที่น่าดึงดูด แต่หากไม่มีเอกสารจากผู้ผลิต ผลิตภัณฑ์ไม่สามารถได้รับการแจ้งเตือนต่อสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาและไม่สามารถเข้าได้ในเชิงพาณิชย์

แหล่งวัตถุดิบทั่วไป พร้อมข้อดีและข้อจำกัด:

• **ผู้ผลิตหรือเจ้าของแบรนด์โดยตรง** เอกสารที่สมบูรณ์ที่สุด แต่แบรนด์ใหญ่หลายแบรนด์เพียงให้บริการตัวแทนจำหน่ายที่ได้รับสิทธิ์เฉพาะตามประเทศ และไม่เปิดการสั่งซื้อสำหรับผู้ซื้อใหม่ที่มีปริมาณน้อย
• **ตัวแทนจำหน่ายอย่างเป็นทางการที่ให้บริการผู้ซื้อต่างประเทศ** หนึ่งช่องทางสำหรับแบรนด์และหมวดหมู่มากมาย โดยจัดเตรียมเอกสารต่อรายการเมื่อสั่งซื้อ ThaiNex (thainex.com) เป็นตัวอย่างหนึ่งของแพลตฟอร์มการจัดจำหน่ายในกรุงเทพที่ให้บริการผู้นำเข้าและตัวแทนจำหน่ายจากประเทศต่างๆ รวมถึงสินค้าไทยขายส่อหมวดหมู่ข้ามเช่นเดียวกับสกินแคร์ไทย การดูแลร่างกาย และผลิตภัณฑ์สมุนไพรไทย เปรียบเทียบกับตัวแทนจำหน่ายอื่นๆ ที่คุณค้นพบ
• **ตลาดส่งและร้านค้าปลีก** เหมาะสำหรับการซื้อตัวอย่างและเปรียบเทียบผลิตภัณฑ์ แต่โดยทั่วไปไม่สามารถจัดเตรียมหนังสือมอบฉันทะของผู้ผลิตหรือเอกสารทางเทคนิคสำหรับการแจ้งเตือน
• **ตลาดอินเทอร์เน็ต B2B** อำนวยความสะดวกในการเปรียบเทียบผู้ขายหลายคนและขอใบเสนอราคา แต่การตรวจสอบเป็นหน้าที่ของคุณ

เอกสารที่คุณต้องถามผู้ขายคนก่อนจากตั้งแต่เริ่มต้น:

• **หนังสือมอบฉันทะหรือหนังสือมอบฉันทะ**จากเจ้าของแบรนด์หรือผู้ผลิตสำหรับคุณในฐานะผู้นำเข้าในอินโดนีเซียมีอยู่หรือไม่
• **ใบรับรอง GMP** ของโรงงานผลิตและ **ใบรับรองการขายอย่างอิสระ**จากประเทศไทยมีอยู่หรือไม่
• **รายการส่วนประกอบที่สมบูรณ์**พร้อมเปอร์เซ็นต์ **สเปค ของผลิตภัณฑ์** และ **ใบรับรองการวิเคราะห์**มีอยู่หรือไม่
• สามารถออกใบแจ้งหนี้และรายการบรรจุภัณฑ์ชื่อบริษัทของคุณได้หรือไม่ และช่วย **ใบรับรองประเทศกำเนิด (แบบฟอร์ม D)** เพื่อใช้ประโยชน์จากอัตราสิทธิพิเศษอาเซียนได้หรือไม่

ผู้ขายที่ตอบอย่างชัดเจนและเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นผู้ขายที่สามารถทำงานได้ หากคำตอบเป็นเพียง 'ต่อมาสามารถจัดการได้' ให้ค้นหาคนอื่น เอกสารจัดเตรียมต่อรายการเมื่อสั่งซื้อ ดังนั้นตรวจสอบให้แน่ใจว่ารายการผลิตภัณฑ์ของคุณเป็นขั้นสุดท้ายก่อนการร้องขอ

ขั้นตอนที่ 3: ทำความเข้าใจการแจ้งเตือนสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาก่อนการสั่งซื้อใดๆ

ในอินโดนีเซีย เครื่องสำอางที่จำหน่ายต้องมีหมายเลขการแจ้งเตือนจากสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา (BPOM) สำหรับเครื่องสำอางนำเข้า ผู้ยื่นขอคือบริษัทอินโดนีเซียที่ได้รับการแต่งตั้งโดยผู้ผลิตหรือเจ้าของแบรนด์ต่างประเทศ นี่หมายความว่าการแจ้งเตือนอยู่ภายใต้ชื่อของบริษัทของคุณ ไม่ใช่ชื่อของโรงงานไทย

รูปแบบโครงร่างของกระบวนการ (ข้อกำหนดอาจเปลี่ยนแปลง ให้อ้างอิงกฎและคำแนะนำอย่างเป็นทางการของสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาเสมอ):

1. **นิติบุคคลและใบอนุญาตพื้นฐาน** บริษัทของคุณต้องได้รับการลงทะเบียน มี NSWP ที่มีธุรกิจที่เหมาะสม และสามารถเข้าถึงระบบอนุญาตออนไลน์สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาเป็นผู้ยื่นขออนุญาตสำหรับเครื่องสำอาง 2. **การลงทะเบียนของผู้ยื่นขอและเอกสารของบริษัท** รวมถึงหนังสือแต่งตั้งจากผู้ผลิตหรือเจ้าของแบรนด์ไทยที่ระบุว่าคุณเป็นผู้ยื่นขออนุญาตในอินโดนีเซีย 3. **เอกสารต่อผลิตภัณฑ์** โดยทั่วไปประกอบด้วยสูตรที่มีเปอร์เซ็นต์ของส่วนประกอบ สเปคและวิธีการวิเคราะห์ ใบรับรอง GMP ของโรงงาน ใบรับรองการขายอย่างอิสระ ข้อมูลความปลอดภัยและเสถียรภาพ และดีไซน์ฉลาก 4. **การยื่นและการประเมินผล** ดำเนินการผ่านระบบออนไลน์ ผู้ประเมินอาจขอให้แก้ไขเอกสาร ระยะเวลาการประมวลผลขึ้นอยู่กับความสมบูรณ์ของเอกสารและภาระงานสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา 5. **หมายเลขการแจ้งเตือนและระยะเวลาที่มีผลบังคับใช้** หลังจากออกแบบ หมายเลขต้องแสดงบนป้ายกำกับ การแจ้งเตือนมีระยะเวลาใช้ได้และต้องเป็นการต่ออายุ

สิ่งที่มักถูกมองข้าม:

• **ส่วนประกอบที่จำกัด** อินโดนีเซียปฏิบัติตามกรอบข้อบัญญัติเครื่องสำอางอาเซียนโดยมีข้อกำหนดแห่งชาติเพิ่มเติม ตรวจสอบส่วนประกอบและการอ้างสิทธิ์ก่อนสั่งซื้อ ไม่ใช่หลังจากสินค้าถึง
• **ป้ายกำกับในภาษาอินโดนีเซีย** ข้อมูลบังคับบนป้ายกำกับต้องเป็นภาษาอินโดนีเซีย มักจะบรรลุด้วยป้ายกำกับเพิ่มเติม (สติกเกอร์) ที่อนุมัติ ติดตั้งก่อนการจำหน่ายผลิตภัณฑ์
• **คำเรียกร้อง** คำเช่นการฟอกขาว การรักษา หรือการอ้างสิทธิ์ทางการแพทย์อื่นๆ อาจถูกปฏิเสธหรือทำให้ผลิตภัณฑ์เข้าสู่หมวดหมู่อื่น

เริ่มกระบวนการแจ้งเตือนพร้อมกับการเจรจาผู้ขาย ไม่ใช่หลังจากสินค้าถึง สินค้าที่ถึงโดยไม่มีการแจ้งเตือนสำหรับจำหน่ายเพียงเพิ่มต้นทุนคลังสินค้า

ขั้นตอนที่ 4: เอกสารนำเข้าและกระบวนการศุลกากร

สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาอนุญาตให้ผลิตภัณฑ์จำหน่าย ศุลกากรอนุญาตให้สินค้าเข้า สองอย่างแยกออกจากกันและทั้งสองอย่างจะต้องพร้อม ส่วนนี้สรุปเอกสารและกระบวนการที่โดยทั่วไปจำเป็น รายละเอียดปัจจุบันควรได้รับการยืนยันด้วยศุลกากรและบริษัทเพื่อแสดงความเห็นของศุลกากร (PPJK) ของคุณ

**เอกสารจากผู้ขายไทย** - ใบแจ้งหนี้เชิงพาณิชย์ชื่อบริษัทของคุณ พร้อมคำอธิบายผลิตภัณฑ์ ปริมาณ ราคา และข้อกำหนดการจัดส่ง (Incoterms) - รายการบรรจุภัณฑ์พร้อมจำนวนกล่องบรรจุ น้ำหนัก และขนาด - ใบขนส่งสินค้า (ทาง) หรือใบขนส่งทางอากาศ (ทางอากาศ) - ใบรับรองประเทศกำเนิดแบบฟอร์ม D หากคุณต้องการใช้ประโยชน์จากอัตราสิทธิพิเศษอาเซียน (ATIGA) ตรวจสอบให้แน่ใจว่าผู้ขายสามารถจัดการได้และข้อมูลสอดคล้องกับใบแจ้งหนี้ - ใบรับรองการวิเคราะห์ต่อกลุ่มและเอกสารอื่นๆ ที่ร้องขอสำหรับการตรวจสอบ

**เอกสารด้านอินโดนีเซีย** - NSWP ทำหน้าที่เป็นหมายเลขระบุตัวบัญชีสินค้านำเข้า และใบอนุญาตอื่นๆ ตามข้อกำหนดสำหรับวัสดุเครื่องสำอาง - หมายเลขการแจ้งเตือนสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาสำหรับแต่ละผลิตภัณฑ์ที่นำเข้า โดยทั่วไปเป็นข้อกำหนดในกระบวนการเข้าของสินค้าเครื่องสำอาง - เอกสารการเข้าที่นำเสนอผ่านระบบที่ใช้

**กระบวนการสั้น** 1. สินค้าถึงท่าเรือหรือสนามบิน 2. บริษัทเพื่อแสดงความเห็นของศุลกากรยื่นแจ้งการนำเข้าด้วยเอกสารสนับสนุน 3. การชำระเงินอากรนำเข้า ภาษีมูลค่าเพิ่มนำเข้า และภาษีอื่นที่ใช้บังคับ 4. การตรวจสอบเอกสารและถ้าอยู่ในเส้นทางการตรวจสอบทางกายภาพ การตรวจสอบสินค้า 5. การอนุมัติการปล่อยสินค้า จากนั้นการขนส่งไปยังคลังสินค้าของคุณ

**เคล็ดลับการปฏิบัติ** - รหัส HS จะต้องสอดคล้องกันระหว่างผู้ขาย บริษัทเพื่อแสดงความเห็นของศุลกากร และเอกสารการแจ้งเตือน ความแตกต่างเพียงเล็กน้อยอาจเรียกร้องการตรวจสอบ - อย่าผสมผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการแจ้งเตือนแล้วกับผลิตภัณฑ์ที่ยังไม่ได้รับการแจ้งเตือนในการส่งเชิงพาณิชย์เดียว - เก็บเอกสารทั้งหมดต่อการส่งในก้อนหนึ่ง สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาและศุลกากรอาจขอให้ติดตามภายหลัง

เลือกบริษัทเพื่อแสดงความเห็นของศุลกากรที่มีประสบการณ์จัดการเครื่องสำอาง ไม่ใช่เพียงราคาที่ถูกที่สุด การส่งหนึ่งครั้งที่ติดอยู่มีราคาแพงกว่าความแตกต่างของค่าธรรมเนียมการให้บริการ

ขั้นตอนที่ 5: คำนวณต้นทุนที่แท้จริง (landed cost)

ราคาที่คุณเห็นในการเสนอราคาผู้ขายไม่ใช่ต้นทุนของคุณ ผู้นำเข้าใหม่มักตั้งราคาขายจากราคาผู้ขายบวกกำไร จากนั้นจึงตกใจเมื่อต้นทุนอื่นๆ ปรากฏขึ้นทั้งหมด จัดตั้งการคำนวณด้วยกลุ่มต้นทุนต่อไปนี้

**ต้นทุนผลิตภัณฑ์และเอกสาร** - ราคาผลิตภัณฑ์ตามข้อกำหนดการจัดส่ง (Incoterms) (EXW, FOB หรือ CIF กำหนดสิ่งที่รวมแล้ว) - ต้นทุนการจัดการใบรับรองประเทศกำเนิดและเอกสารส่งออกในไทยหากคิดแยกต่างหาก - ต้นทุนตัวอย่างและการขนส่งตัวอย่างในขั้นตอนเริ่มต้น

**ต้นทุนกฎระเบียบ** - ต้นทุนการแจ้งเตือนสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาต่อผลิตภัณฑ์ รวมถึงต้นทุนที่ปรึกษาหากคุณใช้บริการ - ต้นทุนการทดสอบเพิ่มเติมหากร้องขอ - ต้นทุนการออกแบบและพิมพ์ป้ายกำกับเพิ่มเติมในภาษาอินโดนีเซีย รวมถึงแรงงานสำหรับติดตั้ง

**ต้นทุนโลจิสติกส์** - ค่าขนส่งระหว่างประเทศ: ทาง (LCL หรือ FCL) สำหรับปริมาณใหญ่ ทางอากาศสำหรับตัวอย่างและคำสั่งซื้อเล็กน้อยที่เร่งด่วน - ประกันการขนส่ง - ต้นทุนท่าเรือและเทอร์มินัลที่ปลายทั้งสอง ต้นทุนเอกสารการเดินเรือ ต้นทุนคลังสินค้าหากมีการปล่อยล่าช้า - บริการบริษัทเพื่อแสดงความเห็นของศุลกากรและการขนส่งจากท่าเรือไปยังคลังสินค้า

**ภาษีและอากร** - อากรนำเข้าตามรหัส HS มีแบบฟอร์ม D ที่ถูกต้อง อัตราสิทธิพิเศษอาเซียนสามารถใช้บังคับได้สำหรับตำแหน่งการเก็บภาษีจำนวนมาก - ภาษีมูลค่าเพิ่มนำเข้าและภาษีรายได้นำเข้าตามข้อกำหนดที่ใช้บังคับ

**ต้นทุนที่ซ่อนอยู่** - ความแตกต่างของอัตราแลกเปลี่ยนระหว่างวันที่เสนอราคาและวันที่ชำระเงิน รวมถึงต้นทุนการโอนเงินระหว่างประเทศ - ความเสียหายและความสูญเสียในการขนส่ง เตรียมการสำรองด้วยเปอร์เซ็นต์ - เงินทุนที่ถูกยึดไว้ในระหว่างกระบวนการแจ้งเตือนและการขนส่ง

สูตรง่าย: ต้นทุนหลักคลังสินค้าต่อหน่วย = (รวมกลุ่มต้นทุนทั้งหมดข้างต้น) หารด้วยจำนวนหน่วยที่ขายได้ แยก ภาษีมูลค่าเพิ่มนำเข้าออกหากบริษัทของคุณสามารถเครดิตได้ คำนวณสำหรับสถานการณ์ปริมาณสองสถานการณ์เพื่อให้เห็นว่าต้นทุนคงที่ลดลงต่อหน่วยมากเพียงใดเมื่อการสั่งซื้อเพิ่มขึ้น ตัวเลขนี้จึงกำหนดว่าผลิตภัณฑ์บางชนิดคุ้มค่าที่จะนำเข้าหรือไม่

ขั้นตอนที่ 6: ข้อผิดพลาดทั่วไปของผู้นำเข้าใหม่และวิธีหลีกเลี่ยง

รูปแบบข้อผิดพลาดในการนำเข้าเครื่องสำอางไทยค่อนข้างสอดคล้องกันตั้งแต่ปีต่อปี การรับรู้ตั้งแต่เนิ่นๆจะช่วยประหยัดเงินและชื่อเสียง

• **การซื้อก่อนจัดการใบอนุญาตต่อมา** สินค้าถึง การแจ้งเตือนยังไม่มี สต็อกนิยมยืนนิ่งในคลังสินค้าขณะเข้าใกล้วันหมดอายุ ดำเนินการแจ้งเตือนขนานกับการเจรจาผู้ขายและเพียงปล่อยสินค้าหลังจากได้รับการยืนยัน
• **การพึ่งพาผู้ขายที่ไม่สามารถจัดเตรียมเอกสารได้** ราคาถูกโดยไม่มีหนังสือแต่งตั้ง ใบรับรอง GMP และใบรับรองการขายอย่างอิสระไม่มีประโยชน์สำหรับการนำเข้าเชิงพาณิชย์ ถามเอกสารก่อนที่จะพูดถึงราคา
• **การละเลยการ จำกัด ส่วนประกอบและการเรียกร้อง** ผลิตภัณฑ์ที่ถูกกฎหมายในไทยอาจไม่ผ่านในอินโดนีเซีย ตรวจสอบรายการส่วนประกอบและแผนการเรียกร้องเบื้องต้น
• **การจัดตั้งราคาผู้ขายผิด ราคาต้นทุนหลัก** หากไม่มีการคำนวณต้นทุนที่แท้จริง กำไรจำนวนมากอาจหายไปที่ท่าเรือ
• **การผสมช่องทาง** การนำสินค้าด้วยปริมาณเชิงพาณิชย์ด้วยโครงการสินค้าเดินทางส่วนตัวหรือการส่งเล็กน้อยเสี่ยงต่อการหยุด และเสียหายต่อบันทึกโครงการบริษัท แยกการทดสอบตลาดขนาดเล็กจากการนำเข้าเชิงพาณิชย์ และปรึกษาบริษัทเพื่อแสดงความเห็นของศุลกากรเกี่ยวกับขีดจำกัด
• **ลืมป้ายกำกับในภาษาอินโดนีเซีย** ผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการแจ้งเตือนยังคงไม่สามารถจำหน่ายได้หากไม่มีข้อมูลบังคับในภาษาอินโดนีเซีย
• **ไม่ทำบันทึกกลุ่ม** หากมีการร้องเรียนของผู้บริโภค คุณต้องสามารถติดตามกลุ่มใดที่ขายไปยังใคร

**ลำดับการทำงานที่แนะนำ** 1. กำหนดแบบจำลองธุรกิจและหมวดหมู่ผลิตภัณฑ์ 2. เลือกผู้ขายที่สามารถจัดเตรียมเอกสารได้ ขอรายการเอกสารต่อรายการ 3. ตรวจสอบส่วนประกอบและการเรียกร้องต่อกฎระเบียบอินโดนีเซีย 4. เตรียมบริษัท ใบอนุญาต และการเข้าถึงระบบสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา 5. ยื่นการแจ้งเตือน ขณะที่รอ ให้จบการประมวลผลป้ายกำกับเพิ่มเติมและคำนวณต้นทุนที่แท้จริง 6. สั่งซื้อ ส่ง จัดการศุลกากร ติดตั้งป้ายกำกับ จำหน่าย

ข้อกำหนดกฎระเบียบทั้งหมดในบทความนี้อ้างอิงและอาจเปลี่ยนแปลง ยืนยันกับสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา ศุลกากร และบริษัทเพื่อแสดงความเห็นของศุลกากรของคุณก่อนลงนาม ด้วยลำดับที่ถูกต้อง การนำเข้าเครื่องสำอางไทยไม่ใช่การพนัน แต่เป็นกระบวนการที่สามารถทำซ้ำทุกเดือน